Metody uczenia się

Przez lata opracowano wiele teorii w celu zbadania procesów związanych z uczeniem się. Większość teorii uczenia się koncentruje się na znaczeniu sposobu, w jaki nauczanie jest realizowane.

Istnieje wiele różnych sposobów uczenia się zarówno formalnie, jak i nieformalnie: jako część grupy, na przykład w klasie, w trybie indywidualnym, na przykład w ramach mentoringu lub coachingu oraz samokształcenia.

Ponadto ludzie uczą się inaczej w różnych momentach życia i w różnych okolicznościach.


Podejście behawioralne do nauki

Takie podejście do uczenia się opiera się na idei, że uczniowie reagują na bodźce w swoim otoczeniu. Rolą facylitatora uczenia się jest zatem zapewnienie odpowiednich i użytecznych bodźców, aby uczący się zareagował i zdobył wymaganą wiedzę lub doświadczenie.

Podejście behawiorystyczne do uczenia się opiera się na przekonaniu, że właściwego zachowania można się nauczyć poprzez ciągłe powtarzanie zadania w połączeniu z opiniami prowadzącego. Pozytywne informacje zwrotne zachęcają i wzmacniają sukces, podczas gdy negatywne informacje zwrotne i natychmiastowa korekta zniechęcają do powtarzania pomyłek lub niepożądanych zachowań.

W 1927 roku Ivan Pavlov przeprowadził słynny eksperyment z psami. Pawłow „nauczył” zwierzęta ślinić się po usłyszeniu dzwonka, łącząc czas ich karmienia z dzwonionym dzwonkiem. Później przestał je karmić w ten sposób, ale psy nadal śliniły się, gdy usłyszały dzwonek. Innymi słowy, wyuczone zachowanie było wynikiem sekwencji doświadczanych zdarzeń, a nie świadomego procesu myślowego. Pavlov odkrył to, co obecnie nazywa się „warunkowaniem klasycznym”.

Tego rodzaju uwarunkowania można wykorzystać do opracowania powtarzalnych czynności podczas treningu, na przykład patrzenia w lustro i zapinania pasów bezpieczeństwa przed jazdą samochodem.

Związek między reakcją na bodziec może być bardziej skuteczny poprzez wzmocnienie. Ta idea stanowi podstawę teorii opracowanej później przez BF Skinnera (1957). Wzmocnienie może działać zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Pozytywny wzmacniacz to wszystko, co wzmacnia pożądaną odpowiedź. Na przykład w treningu, gdy celem jest nauka, może to być stymulowane przez słowne pochwały, dobre oceny lub poczucie osiągnięć. Z drugiej strony, jeśli pochwała słowna zostanie wycofana, będzie to miało negatywny wpływ, a motywacja do nauki spadnie.

Jednym z głównych sposobów wykorzystania behawioralnego podejścia do uczenia się w szkoleniach i nauczaniu jest określenie jasnych celów behawioralnych na początku, a następnie zapewnienie możliwości uczenia się zapewniających ich osiągnięcie.

Podejście to opiera się również na przekonaniu, że istnieje jedna właściwa droga, jedna prawda, której uczeń musi się nauczyć, i że wiedza jest taka sama dla wszystkich uczniów. Z tego powodu kładzie nacisk na kontrolę nauczyciela lub trenera; trener wykorzystuje zewnętrzne wzmocnienie w celu motywowania i zachęcania uczestników do osiągnięcia wyznaczonych celów.


RM Gagné – Teoria instrukcji

Nowszego zwolennika podejścia behawiorystycznego można znaleźć w pracy Gagné. W swojej teorii nauczania Gagné sugeruje, że uczenie się odbywa się w sposób hierarchiczny. Proponuje ośmiostopniowy model, którego każdy etap związany jest z rodzajem uczenia się, który wpływa na sposób realizacji instrukcji. Gagne mówi, że nauka na jednym poziomie jest możliwa tylko wtedy, gdy nauka na wcześniejszym poziomie już się odbyła.

Osiem rodzajów uczenia się Gagné to:

  • Uczenie się / rozpoznawanie sygnałów (rozpoznawanie, że coś się dzieje).
  • Uczenie się bodźca / reakcji (uczenie się odpowiedzi na bodziec).
  • Uczenie się łańcucha motorycznego (uczenie się sekwencji niezbędnych działań).
  • Uczenie się łańcucha słownego (łączenie słów w sekwencji).
  • Wielokrotna dyskryminacja (wybór odpowiednich reakcji na poszczególne bodźce).
  • Uczenie się pojęć (wspólne reagowanie na klasę bodźców).
  • Akwizycja reguł (koncepcje łączące się w celu kierowania zachowaniem)
  • Rozwiązywanie problemów (łączenie reguł w celu stworzenia nowej możliwości)

Teoria społecznego uczenia się

Teoria uczenia się społecznego stanowi rozwinięcie teorii wczesnego behawioryzmu. Sugeruje, że ludzie mogą uczyć się, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, obserwując innych. Aby nauka ta została wchłonięta przez ich repertuar zachowań, należy ją pozytywnie wzmocnić.

Sekwencja składa się z trzech etapów:

  • Uwaga skupia się na modelu (np. Dziecko i rodzic).
  • Uczenie się odbywa się poprzez obserwację zachowania modelu i jego konsekwencji (np. Dziecko obserwuje, jak rodzic używa telefonu).
  • Przedmiot analizuje i koduje uczenie się. Jeśli możliwe jest naśladowanie modelu, pomoże to w procesie wzmocnienia (np. Jeśli dziecko może skopiować działania rodzica, nauka zostanie wzmocniona).

Podejście do społecznego uczenia się ma ogromne znaczenie w uczeniu się z innymi ludźmi poprzez interakcje międzyludzkie, zarówno osobiście, jak i w zespole.   Jednym z problemów tego podejścia jest to, że ludzie nie kopiują wszystkiego, co widzą, ale jako osoby są zazwyczaj wybiórcze w kwestii tego, co chcą skopiować. Dlatego ważne jest, aby inni wykazali się najlepszymi praktykami, stosując takie podejście do szkolenia i szybko wychwycili błędy.


Podejście poznawcze do uczenia się

Teorie behawiorystyczne związane z uczeniem się zasadniczo podkreślają znaczenie asertywności nauczyciela i biernego uczestnika, który nie ma wielkiego wyboru poza odpowiedzią w określony sposób.

Natomiast teorie poznawcze dotyczą roli aktywnego umysłu w przetwarzaniu możliwości uczenia się i rozwoju.

Nauczyciel (jeśli jest obecny) i uczestnik angażują się w wiedzę; rolą nauczyciela jest wybór najlepszej metody przekazywania zrozumienia.

Dzieło dwóch znanych klasycznych teoretyków kognitywnych zostało podsumowane poniżej:

John Dewey

Dewey (1938) uważa, że ​​uczenie się polega na „uczeniu się myślenia”. Mówi, że proces uczenia się to coś więcej niż wykonywanie zadania lub działania; wymaga również refleksji i wyciągania z tego wniosków. Dla Deweya celem myśli jest osiągnięcie stanu równowagi, umożliwiającego rozwiązywanie problemów i przygotowywanie ich do dalszych badań.

Często związane z „edukacją progresywną”, Dewey odrzucał tradycyjne formy edukacji oparte na wzmocnieniu informacji, w których uczeń odgrywa bierną rolę, co sugeruje, że ten rodzaj uczenia się był powierzchowny. Powiedział, że uczenie się następuje tylko wtedy, gdy uczeń odgrywa aktywną rolę w tym procesie. Aby nauka miała miejsce, musi mieć znaczenie dla każdej osoby, a uczniowie krytycznie zastanawiają się nad przedstawionymi informacjami; muszą być w stanie „doświadczyć” informacji, a sposobem na ułatwienie tego jest skorzystanie z wcześniejszych doświadczeń. Można zatem argumentować, że Dewey był jednym z głównych orędowników nauki opartej na doświadczeniu .

Nauczyciele lub trenerzy stosujący podejście Deweya do nauki odgrywają kluczową rolę w rozwoju ucznia, ale w sposób bardziej pośredni niż sugeruje to model behawioralny. Na przykład planowanie sesji zachęcających do interakcji z prezentowanym materiałem i refleksyjnego myślenia, a także tworzenie klimatu, w którym uczniowie lub stażyści mogą tworzyć własne programy nauczania.

BS Bloom

Inny teoretyk, który opracował podejście poznawcze, Bloom, uważał uczenie się zarówno w „ dziedzinie poznawczej ”, związanej z pamięcią i zrozumieniem, jak i w „ dziedzinie afektywnej ”, w jaki sposób uczucia lub emocje zmieniają się w wyniku uczenia się.   Bloom sugeruje, że równoległe uczenie się między domenami poznawczą i afektywną odbywa się w sposób kumulatywny, w zależności od stopnia trudności. Stopień, w jakim uczniowie korzystają z domen poznawczych i afektywnych, będzie zależeć od danej osoby.

Przykłady każdego typu obejmują:

Poznawczy Afektywne
Wiedza, umiejętności Odbieranie
Zrozumienie Odpowiadanie
Podanie Wycenianie
Analiza-synteza Konceptualizacja
Ocena Organizowanie

 


Humanistyczne podejście do uczenia się

Nowsze teorie humanistyczne uwzględniają sposób, w jaki w naszym społeczeństwie uprzednio spolaryzowane poglądy na dobro i zło zamieniły się w wiele potencjalnie równie cennych prawd, tj. Podejście pluralistyczne. Nacisk na docenianie różnorodności w wielu organizacjach i społeczeństwie jest ogólnie odzwierciedleniem tej ideologii.

Nacisk na aktywne uczenie się jest podstawą humanistycznego podejścia do uczenia się. Terminy „ andragogika ” i „ pedagogika ” podkreślają różnicę między wcześniejszymi modelami treningu a bardziej powszechnym obecnie podejściem.

Pedagogika i andragogika

Pedagogika i andragogia są terminami pochodzącymi od greckich słów oznaczających odpowiednio „dziecko” i „mężczyzna”.

Pedagogika opiera się zasadniczo na nauczaniu; wiedza przekazywana jest formalnie od tego, kto wie, do tego, kto nie wie. Ten typ modelu był często stosowany w placówkach instytucjonalnych, w których administracyjnie łatwiej jest przejąć kontrolę nad uczeniem się, ignorując jednocześnie zdolność lub potrzeby osoby do samodzielnego uczenia się – na przykład w szkołach i innych placówkach edukacyjnych zakłady. Niestety, ten model może wywoływać opór lub bunt, szczególnie u starszych dzieci, młodzieży i dorosłych.

Można twierdzić, że pedagogika w rzeczywistości nie rozumie sensu: zapewnianie szkolenia lub edukacji niekoniecznie oznacza, że ​​uczący się będzie cieszył się lub zapamiętał to doświadczenie, tym bardziej przeniósł je do przydatnych ustawień.

Andragogia zapewnia nam jednak model procesu, w którym uczący się odkrywa wiedzę w odpowiednim dla siebie tempie, wspierany przez moderatora, może trenera lub mentora.

Teoria andragogiczna opiera się na czterech założeniach, które określają jej wyjątkową pozycję w porównaniu z pedagogiką lub tradycyjnymi metodami uczenia się:

  • Uczący się potrzebuje swobody w rozwijaniu własnej nauki.
  • Istniejące doświadczenia ucznia mają fundamentalne znaczenie dla skutecznego zrozumienia i nowego uczenia się.
  • Osoba musi być gotowa do nauki, a nie być motywowanym strachem lub przymusem.
  • Orientacja na naukę jest najważniejsza: innymi słowy, nie jest zorientowana na przedmiot, ale zorientowana na ucznia.

Nieformalne wsparcie indywidualne jest ważne w teorii andragogiki, podobnie jak rozwój środowiska grupowego, które jest zarówno pozytywne, jak i akceptujące. Dzielenie się doświadczeniami może pogłębić indywidualne uczenie się, nie tylko w procesach poznawczych (intelektualnych), ale także w procesach afektywnych (emocjonalnych). Metody partycypacyjne opierają się zarówno na doświadczeniach indywidualnych, jak i grupowych, pomagając w refleksji, wydłużając zakres uwagi i zwiększając samoświadomość. Uczenie się w ten sposób jest często określane jako „uczenie się przez doświadczenie” .


David Kolb – Podejście empiryczne

Eksperymentalny model uczenia się, który proponuje David Kolb, stanowi podstawę pracy współczesnych dostawców szkoleń dla dorosłych.

Zasadniczo Kolb uważa, że ​​uczenie się jest procesem dynamicznym, w którym jesteśmy w stanie stale budować własne uczenie się i rozwój, przechodząc przez kolejny cykl.

Cztery aspekty cyklu uczenia się Kolba, w których doświadczenie jest stale przeglądane, a wrażenia kwestionowane lub potwierdzane, stanowią podstawę teorii uczenia się przez doświadczenie. Sekwencja jest wyjaśniona w następujący sposób: doświadczenia życiowe osoby stanowią podstawę jej obserwacji, a refleksja na temat tego, co napotkano, zachęca do nauki. To z kolei zostaje zasymilowane z tym, co już wiadomo, zapewniając nową mapę pojęciową, na której będą oparte dalsze działania, tworząc w ten sposób nowe doświadczenie. Aby ukończyć cykl, ludzie muszą także móc ćwiczyć nabyte umiejętności, jeśli szkolenie ma dla nich jakikolwiek sens.

Pod względem szkoleniowym nauka jest zatem ułatwiona, jeśli treść kursu i proces wpisują się w istniejące doświadczenie uczestników i są tak zaprojektowane, aby zachęcić do refleksji i tworzenia nowych koncepcji.


Teoria samowystarczalności Bandury

Albert Bandura był kluczowym zwolennikiem uczenia się społecznego, który również spopularyzował pojęcie własnej skuteczności .

Teoria Bandury bierze pod uwagę to, jak ludzie postrzegają siebie lub jak oceniają swój poziom kompetencji w procesie uczenia się. Osoby o niskiej skuteczności będą się zastanawiać nad postrzeganą nieadekwatnością i trudnościami w swojej sytuacji. I odwrotnie, osoby o wysokiej skuteczności będą postrzegać sytuację jako wyzwanie, a nie problem, i skoncentrować się na tym, co należy zrobić. Dobrze zarządzają zagrożeniami i mogą zastosować swoją wiedzę w różnych sytuacjach.

Własną skuteczność można zdefiniować jako osąd ludzi na temat ich zdolności do organizowania i przeprowadzania działań niezbędnych do osiągnięcia określonych rodzajów wydajności. Bandura sugeruje, że siła przekonań jednostki w jej własnej skuteczności decyduje o tym, czy spróbuje poradzić sobie nawet w trudnych sytuacjach. Wskazuje, że poziom poczucia własnej skuteczności może wpływać na wyniki danej osoby na następujące sposoby:

  • Ilość wysiłku i wytrwałości, jaką dana osoba wkłada w zadanie : Na przykład, jeśli dana osoba rozpoczyna działanie ze słabymi oczekiwaniami lub z własną skutecznością, ale po tym następują pozytywne doświadczenia, jest bardziej prawdopodobne, że wytrwają. Jednak osoby, które mają silne oczekiwania, będą nadal wytrwać pomimo negatywnych lub zniechęcających doświadczeń.
  • Działania lub zadania, które ludzie wybierają:  osoby będą bardziej skłonne do wykonywania zadań, w których mają silne oczekiwania, i mniej skłonne do wykonywania zadań związanych ze słabymi oczekiwaniami.

Własna skuteczność pochodzi z wielu źródeł, które obejmują:

  • Osiągnięcia dotyczące wydajności:  są to najbardziej niezawodne źródło oczekiwań dotyczących skuteczności, ponieważ opierają się one na osobistym doświadczeniu. Sukcesy podnoszą oczekiwania mistrzowskie, a powtarzające się niepowodzenia obniżają je.
  • Doświadczenie zastępcze:   obserwowanie, jak inni podejmują działania, których się obawiasz, bez negatywnych konsekwencji, mogą stworzyć więcej pozytywnych oczekiwań u obserwatorów. Czasami nazywa się to „modelowaniem”.
  • Werbalna perswazja:   można przekonać osoby, że potrafią sobie poradzić. Oczekiwania stworzone w ten sposób wydają się być jednak słabe, chyba że towarzyszy im autentyczna baza empiryczna.
  • Pobudzenie emocjonalne:   Ludzie częściowo polegają na swoim podnieceniu fizjologicznym, aby ocenić stany lękowe. Wysoka awersyjna pobudzenie osłabia wydajność, podczas gdy przy spokojnym lub niskim pobudzeniu sukces jest bardziej prawdopodobny.

Konsekwencje dla projektu szkolenia są różne i obejmują ustalanie realistycznych, ale niezbyt łatwych celów, aby ludzie mogli poczuć, że coś osiągnęli, oraz zapewnienie, że ludzie otrzymają wsparcie i nagrodę za naukę w miejscu pracy lub w innym szkoleniu i nauce środowiska.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *